Αγαπητοί φίλοι
Λίγα λόγια για το θέμα των ημερών.
Αρχικά να πω οτι είμαι ένας μεροκαματιάρης ιδιοκτήτης ταξί που πούλησα το σπίτι μου για να βρω μια θέση εργασίας.
Τα χρήματα που πλήρωσα για την άδεια δεν φορολογήθηκαν γιατί με το νομικό πλαίσιο που ισχύει σήμερα απαγορεύεται να πωληθεί μια άδεια αλλά μόνο να μεταβιβαστεί.
Αν άκουσες τον πρόεδρο του ΣΑΤΑ ζήτησε να οριστεί μια τιμή μεταβίβασης για τις άδειες ώστε να υπάρχει και η ανάλογη φορολογία και έσοδα για το κράτος.
Αυτή η αγοραπωλησία έγινε μέσω μαντρά όπως γίνονται και οι εννέα στις δέκα αγοραπωλησίες αδειών, επειδή ένας τέτοιος μαντράς -οπως και ένας κτηματομεσίτης αντίστοιχα- μπορεί να φέρει πιο εύκολα σε επαφή έναν πωλητή άδειας με έναν αγοραστή άδειας - όπως και ένας κτηματομεσίτης- και να εγγυθεί την γνησιότητα μιας άδειας και να ασχοληθεί με τις διαδικασίες μεταβίβασης διευκολίνοντας αγοραστή και πωλητή.
Επίσης ένας μαντράς, είναι μύθος οτι έχει στην ιδιοκτησία του πολλές άδειες ταξί.
Το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα επιτρέπει μέχρι 2 (δύο) άδειες σε κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο.
Τέλος η υπεραξία που πληρώνουμε σε κάθε αγοραπωλησία πηγαίνει στον πωλητή-ταξιτζή και μια πολύ μικρή προμήθεια στον μαντρά.
Επίσης αν ένας ιδιοκτήτης ταξί για τον αλφα ή βήτα λόγο δεν μπορεί ή δεν θέλει να χρησιμοποιεί ο ίδιος την άδειά του μπορεί να την νοικιάσει απευθείας σε οδηγό/ους ή να ζητήσει από κάποιο μαντρά να βρεί αυτός ενοικιαστές και να ασχολείται με αυτούς με μια λογική προμήθεια για την δουλειά του αυτή.
Οταν ένας οδηγός νοικιάζει μια άδεια ειναι υποχρεωμένος να είναι ασφαλισμένος. Μπορεί λοιπόν να συμφωνήσει με τον ιδιοκτήτη τον τρόπο ασφάλισης. ΙΚΑ ή ΤΕΒΕ.
Ομως οι εννέα στους δέκα οδηγούς δεν ασφαλίζονται γιατί μετά δεν θα βγαίνουν οικονομικά. Και βέβαια δεν είναι ο ιδιοκτήτης υποχρεομένος να τους ασφαλίσει. Είναι δική τους δουλειά.
Πάνω κάτω αυτό είναι το "συνταρακτικά βρωμερό κύκλωμα" του ταξί. Ολα τα άλλα είναι παραμύθια.
Τώρα αν ο Λυμπερόπουλος ή κάθε τέτοιος είναι σε κάποιο κόμμα ή οχι να στω πω στα ίσια.
Χέστηκα.
Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι κατ' αρχήν το πλαίσο βάσει του οποίου θα εργάζομαι να είναι λογικό (σήμερα 14.000 άδειες στην Αθήνα, αύριο μετά την πλήρη απελευθέρωση, 20.0000 άδειες και από 700-800 σε τρία-τέσσερα συγκεκριμένα καρτέλ, βλέπε Αλ..., Βγ..., Θε... και ο Κ... που έχει τα L... Hotels & L... Cr... τα οποία μετά από συνεννόηση με Αεροδρόμια και Λιμάνια θα λειτουργούν αποκλειστικά) και βέβαια την ορθολογική διατήρηση της αξίας της επένδυσής μου ώστε και να φορολογείται σωστά αλλά και να μπορεί να διατηρηθεί ένας λογικός αριθμός αυτοκινήτων στο δρόμο.
Μάλιστα σε αυτό το τελευταίο (βλέπε πλυθησμιακά κριτήρια) στο Δουβλίνο που απελευθερώθεικε πλήρως το επάγγελμα και από 7000 άδειες πήγαν στις 17.000 το πράγμα κατέλειξε το κράτος της Ιρλανδίας να ακυρώσει την απελευθέρωση και να αποζημιώσει μετά από δικαστική απόφαση τους ιδιοκτήτες που δεν είχαν πλέον έργο να παράγουν. Τα ίδια και στο Βερολίνο. Οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη με βάση την Κοινοτική Οδηγία 2006/123 ΕΚ το επάγγελμα του ταξί εξαιρείται από την απελευθέρωση και εξαρτάται από τις πληθυσμιακές ανάγκες της κάθε χώρας.
Αυτά τα ολίγα άνθη και προσέχετε την άγνοια και την παραπληροφόρηση.
Είναι και τα δύο πιο επικίνδυνα από μια ακτιβίστικη απεργία.
Υ.Γ. Μένω παγερά αδιάφορος για την πολιτική και τους πολιτικούς. Εχω δική μου γνώμη και άποψη. Αν χρειάζεστε περισσότερες λεπτομέρειες για να σχηματίσετε ολοκληρωμένη άποψη για το θέμα μη διστάσετε να με ρωτήσετε.
Λίγα λόγια για το θέμα των ημερών.
Αρχικά να πω οτι είμαι ένας μεροκαματιάρης ιδιοκτήτης ταξί που πούλησα το σπίτι μου για να βρω μια θέση εργασίας.
Τα χρήματα που πλήρωσα για την άδεια δεν φορολογήθηκαν γιατί με το νομικό πλαίσιο που ισχύει σήμερα απαγορεύεται να πωληθεί μια άδεια αλλά μόνο να μεταβιβαστεί.
Αν άκουσες τον πρόεδρο του ΣΑΤΑ ζήτησε να οριστεί μια τιμή μεταβίβασης για τις άδειες ώστε να υπάρχει και η ανάλογη φορολογία και έσοδα για το κράτος.
Αυτή η αγοραπωλησία έγινε μέσω μαντρά όπως γίνονται και οι εννέα στις δέκα αγοραπωλησίες αδειών, επειδή ένας τέτοιος μαντράς -οπως και ένας κτηματομεσίτης αντίστοιχα- μπορεί να φέρει πιο εύκολα σε επαφή έναν πωλητή άδειας με έναν αγοραστή άδειας - όπως και ένας κτηματομεσίτης- και να εγγυθεί την γνησιότητα μιας άδειας και να ασχοληθεί με τις διαδικασίες μεταβίβασης διευκολίνοντας αγοραστή και πωλητή.
Επίσης ένας μαντράς, είναι μύθος οτι έχει στην ιδιοκτησία του πολλές άδειες ταξί.
Το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα επιτρέπει μέχρι 2 (δύο) άδειες σε κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο.
Τέλος η υπεραξία που πληρώνουμε σε κάθε αγοραπωλησία πηγαίνει στον πωλητή-ταξιτζή και μια πολύ μικρή προμήθεια στον μαντρά.
Επίσης αν ένας ιδιοκτήτης ταξί για τον αλφα ή βήτα λόγο δεν μπορεί ή δεν θέλει να χρησιμοποιεί ο ίδιος την άδειά του μπορεί να την νοικιάσει απευθείας σε οδηγό/ους ή να ζητήσει από κάποιο μαντρά να βρεί αυτός ενοικιαστές και να ασχολείται με αυτούς με μια λογική προμήθεια για την δουλειά του αυτή.
Οταν ένας οδηγός νοικιάζει μια άδεια ειναι υποχρεωμένος να είναι ασφαλισμένος. Μπορεί λοιπόν να συμφωνήσει με τον ιδιοκτήτη τον τρόπο ασφάλισης. ΙΚΑ ή ΤΕΒΕ.
Ομως οι εννέα στους δέκα οδηγούς δεν ασφαλίζονται γιατί μετά δεν θα βγαίνουν οικονομικά. Και βέβαια δεν είναι ο ιδιοκτήτης υποχρεομένος να τους ασφαλίσει. Είναι δική τους δουλειά.
Πάνω κάτω αυτό είναι το "συνταρακτικά βρωμερό κύκλωμα" του ταξί. Ολα τα άλλα είναι παραμύθια.
Τώρα αν ο Λυμπερόπουλος ή κάθε τέτοιος είναι σε κάποιο κόμμα ή οχι να στω πω στα ίσια.
Χέστηκα.
Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι κατ' αρχήν το πλαίσο βάσει του οποίου θα εργάζομαι να είναι λογικό (σήμερα 14.000 άδειες στην Αθήνα, αύριο μετά την πλήρη απελευθέρωση, 20.0000 άδειες και από 700-800 σε τρία-τέσσερα συγκεκριμένα καρτέλ, βλέπε Αλ..., Βγ..., Θε... και ο Κ... που έχει τα L... Hotels & L... Cr... τα οποία μετά από συνεννόηση με Αεροδρόμια και Λιμάνια θα λειτουργούν αποκλειστικά) και βέβαια την ορθολογική διατήρηση της αξίας της επένδυσής μου ώστε και να φορολογείται σωστά αλλά και να μπορεί να διατηρηθεί ένας λογικός αριθμός αυτοκινήτων στο δρόμο.
Μάλιστα σε αυτό το τελευταίο (βλέπε πλυθησμιακά κριτήρια) στο Δουβλίνο που απελευθερώθεικε πλήρως το επάγγελμα και από 7000 άδειες πήγαν στις 17.000 το πράγμα κατέλειξε το κράτος της Ιρλανδίας να ακυρώσει την απελευθέρωση και να αποζημιώσει μετά από δικαστική απόφαση τους ιδιοκτήτες που δεν είχαν πλέον έργο να παράγουν. Τα ίδια και στο Βερολίνο. Οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη με βάση την Κοινοτική Οδηγία 2006/123 ΕΚ το επάγγελμα του ταξί εξαιρείται από την απελευθέρωση και εξαρτάται από τις πληθυσμιακές ανάγκες της κάθε χώρας.
Αυτά τα ολίγα άνθη και προσέχετε την άγνοια και την παραπληροφόρηση.
Είναι και τα δύο πιο επικίνδυνα από μια ακτιβίστικη απεργία.
Υ.Γ. Μένω παγερά αδιάφορος για την πολιτική και τους πολιτικούς. Εχω δική μου γνώμη και άποψη. Αν χρειάζεστε περισσότερες λεπτομέρειες για να σχηματίσετε ολοκληρωμένη άποψη για το θέμα μη διστάσετε να με ρωτήσετε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου